Numer 2 (72) - zima - rok szkolny 2004/2005

Ach co to był za bal!

Na wiele, wiele par! Ze wspaniałymi nagrodami, wytrzymałymi tancerzami i orkiestrą, która im niezmordowanie przygrywała.

Ale najpierw... trzeba było zdążyć z zakupem biletów. Okazały się bowiem niesamowitym rarytasem i ci, co ociągali się z ich nabyciem, sobotni wieczór 12 listopada spędzili przed telewizorem. Bal 2004

Szczęśliwcy z biletami stawili się na wspaniałą salę w Centrum Kulturalnym na Pierrefonds. Nie było na balu wytartych jeansów i wyciągniętych T-shirtów, zamiast nich błyszczały wspaniałe kreacje pań, na tle elegancko przyodzianych panów. Dominowała czerń.

Nie czekano na oficjalne otwarcie, gdy tylko zabrzmiały pierwsze rytmy, na parkiecie pojawiła się para tancerzy, od której nikt nie odrywał wzroku. Szybko jednak zrobiło się tak gęsto, że szefowa szkolnego komitetu rodzicielskiego – Pani Małgosia Kwiatkowska – miała problem z oficjalnym rozpoczęciem imprezy.

Po kilku słowach wstępu – wraz z dyrektor szkoły Panią Elżbietą Jędrzejowską – dały znak, że zabawę oficjalnie czas zacząć. Znów ruszono w tany, by za chwilę z żalem przerwać je dla kolacji. Po smacznym posiłku serwowanym przez Bufet Wiesława i równie pysznym deserzebył czas na nagrody. Dzięki licznym sponsorom było co losować, a wygraną, na którą wszyscy czekali, był bilet do Polski. Niestety, wygrana była tylko jedna.

Bal A potem już była tylko zabawa! Orkiestra KRAK grała stare szlagiery i najnowsze przeboje. Można było zażyczyć sobie wszystkiego... poza Lady Pank. Na parkiecie tancerzy nie ubywało, niektórzy próbowali nawet swoich sił na scenie, chwytając za mikrofon. Gdy przed godziną drugą zapowiedziano rychły koniec zabawy, sprzeciw był ogromny. Przekonaliśmy organizatorów! Tańczyliśmy pół godziny dłużej!

I ja tam byłam. Wino do kolacji piłam. Doskonale się bawiłam i ten oto komentarz popełniłam.

Violetta Pieniak