Z życia (szkolnego) wzięte

A dokładnie ze sprawdzianów i lekcji historii klas I i II kursów licealnych. Mój całoroczny plon nie jest obfity, ot zaledwie kilka lecz jak charakterystycznych dla szkoły sobotniej momentów.

Zbliżamy się już do połowy naszego czasu lekcyjnego.
– Proszę pani, ja myślę że zgubiłem fotokopię, którą nam pani dziś dała.
Wiesz, to właściwie jest genialne, jak udało ci się
w ciągu pół godziny zgubić fotokopię w klasie.
Tu włączył się do naszej rozmowy kolega roztargnionego ucznia.
– Słuchaj, ty nie wziąłeś tej fotokopii od pani.

Dalej lekcja potoczyła się swoim trybem aż do momentu gdy powiedziałam:
- Mezopotamia leży w dorzeczu dwóch rzek; rzeki Tygrys i rzeki Eufrat.
Widzę rękę do góry. – Proszę pani, ale tu w fotokopii pisze „Tygrysu” a pani mówiła „Tygrys”.
W tym momencie nie ma rady, mimo że mamy  historię, szybciuto robimy odmianę przez przypadki aby wyjaśnić co z tym Tygrysem.

Ciągle upieram się, że uczniowie powinni zapamiętać polskie nazwy epok na osi czasu. Po kolei trzeba więc nanieść: prehistoria, starożytność, średniowiecze, nowożytność i czasy najnowsze. Gdy pamięć zawodzi często zdarzają się próby dostosowania francuskich nazw ale najbardziej spodobała mi się propozycja „świat tymczasowy” na ostatnią epokę.

Poetycką  nazwę wymyśliła też uczennica dla szlaku handlowego istniejącego w VI wieku. „Szlak ziarna wiosny” brzmi dużo lepiej od prozaicznego szlaku korzennego. Ta sama uczennica obraz Leonarda da Vinci Dama z łasiczką przemianowała wdzięcznie na „Panna z łasajką”. Uporczywie również uczniowie przekonują mnie że słynny fresk tegoż artysty Ostatnia wieczerza można nazwać równie dobrze „Ostatnia kolacja” nic nie tracąc z głównego wątku przedstawionego wydarzenia.

Pańszczyzna to trudne słowo. Więc drogą skojarzeń, jeśli duże gospodarstwa rolne szlachty to folwark, w takim razie przymusowa praca chłopów na polu pana to może folwarstwo, bo niby skąd pańszczyzna.

A teraz dowód na to, że jeden uczeń przekonał się do polskości do tego stopnia, że aż zaproponował swoją wersję refrenu naszego hymnu:
Marsz, marsz Dąbrowski,
Z ziemi włoskiej do Polski.
Za twoim przewodem
Złączę się z narodem.

Ostania lekcja skończona, ostatnie życzenia wakacyjne, wszyscy wychodzą, ostatnie rozmowy już w drzwiach. Moje pytanie pełne nadziei do jednej z uczennic.
- Czy mogę liczyć na to że przez wakacje spoważniejesz?
Głęboki namysł i całkowicie szczera odpowiedź:
-  Nie wiem proszę pani, chyba nie.
 

Kalendarz szkolny | Informacje o szkole | Komitet rodzicielski | Klasy | Kącik uczniów | Album szkolny | Dla nieobecnych | Biuletyn Szkolny | Kontakt